Cassettebandjes digitaliseren

Opdracht FormulierAanmelden

[one_half]

Digitaliseren cassettebandjes naar MP3, WAV of CD

Cassettebandjes digitaliseren: in de meeste gevallen worden cassettebandjes omgezet naar een bestand in MP3 & WAV formaat en op een usb-stick gezet. Scanpaleis zet beide formaten zonder extra kosten voor u op een usb-stick. Natuurlijk is het nog steeds mogelijk om van cassette op cd te laten zetten. Het nadeel hiervan is alleen dat een cd kwetsbaarder is en minder eenvoudig te kopiëren is.

• De vermelde prijzen zijn per stuk.
• CD naar MP3 bestand omzetten €5,- per stuk.
• Reparatie cassettebandjes €10,00 per bandje. Reparatie is altijd in combinatie met een digitaliseeropdracht. 
• Bij MP3 & WAV komen er kosten bij voor het opslagmedia. Kijk hiervoor bij tarieven.

Oude cassettebandjes digitaliseren stopt de veroudering van uw geluidsopnames!

[/one_half]

[one_half_last]

Onze tarievenScanpaleis

InleverenOns Adres

[/one_half_last][divider]

Over het formaat muziekcassette

Compact Cassette (ook bekend als cassettebandje of tape) was een magneetbandcassetteformaat voor audio, geïntroduceerd door Philips in 1963 en in eerste instantie op de markt gebracht voor spraakopname. Het won uiteindelijk van andere concurrerende cassetteformaten, deels vanwege een beslissing om het ontwerp na 1965 vrijelijk in licentie te geven, na onderhandelingen om steun voor het formaat van Sony te verkrijgen.

Compact Cassettes hadden twee of vier sporen (voor stereogeluid) en men kon de cassette in beide richtingen afspelen. Op stereocassettes lagen de twee kanalen naast elkaar, waardoor ze compatibel waren met monospelers en vice versa. Cassetteband was 3,81 mm breed (vaak aangegeven als 4 mm of ⅛ inch) en bewoog met 4,76 cm/s (1⅞ ips).

Soorten cassettebandjes

Er werden verschillende magnetische coatings gebruikt, het origineel was ijzeroxide (meestal aangeduid als ‘normaal’ of Type I). Kort daarna werd chroomdioxide geïntroduceerd (meestal aangeduid als  ‘chroom’ of Type II ), korte tijd gevolgd door een mengsel van ijzeroxide en chroomdioxide (ferrochroom of Type III ) en later werden zuivere metaaldeeltjes gebruikt (aangeduid als ‘metaal’ of Type IV ).

In 1979 werden er inkepingen bovenop de cassettebehuizing geïntroduceerd om het type tape aan te geven. Type I-cassettes hadden alleen schrijfbeveiligingsinkepingen, Type II had een extra paar naast de schrijfbeveiligingsinkepingen en Type IV (metaal) had een derde set in het midden van de cassettebehuizing. Hierdoor konden latere high-end cassettedecks het bandtype automatisch detecteren en de juiste bias en egalisatie selecteren.

Om onbedoeld opnieuw opnemen te voorkomen hebben alle cassettes een afbreekbaar schrijfbeveiligingslipje. Door een stukje plakband te gebruiken is opname weer mogelijk.

De meest populaire soorten blanco tape waren C60 (30 minuten per zijde), C90 en C120. C90, en vooral C120, gebruikten dunnere tape die meer vatbaar was voor uitrekken en breken. Veel andere lengtes waren beschikbaar, bijvoorbeeld C15 voor gebruik voor gegevensregistratie.

De meeste cassettes gebruikten een bandaanloop, maar voor bepaalde toepassingen, zoals dicteren, werden deze verwijderd. Er waren ook eindeloze lusbanden beschikbaar voor toepassingen als antwoordapparaten.

Het was oorspronkelijk ontworpen voor spraakdictatie, maar vanaf 1965 waren er vooraf opgenomen muziekcassettes beschikbaar en naarmate de betrouwbaarheid verbeterde, werd het een van de meest voorkomende formaten voor vooraf opgenomen muziek tussen de late jaren 1970 en vroege jaren 1990.

Voor gegevensopslag voor microcomputers in de late jaren 1970 en 1980 kon men ook gebruik maken van cassettebandjes.

De leider van het team dat de Compact Cassette voor Philips in België ontwikkelde, Lou Ottens, overleed in 2021.